ในวันนั้นที่ลูกมีความทุกข์
แม่ช่วยปลุกแรงใจให้เข้มแข็ง
ทำให้ลูกก้าวไปไม่อ่อนแรง
รักแสนแพงล้ำค่าแม่รักเรา
ในวันนี้ที่ลูกมีความสุข
แม่หมดทุกข์ปลื้มใจให้สุขสันต์
ทำเพื่อลูกปลูกรักตลอดชีวัน
รักแม่นั้นพันธ์ผูกลูกรักแม่
สตรีใด ไหนเล่า เท่าเธอนี้
เป็นผู้ที่ ลูกทุกคน บ่นรู้จัก
เป็นผู้ที่ มีพระคุณ การุณนัก
เป็นผู้ที่ สร้างความรัก สอนความดี
เป็นผู้ที่ คอยสั่งสอน เอาใจใส่
คอยห่วงใย เราทุกคน จนวันนี้
เปรียบแสงทอง สว่างล้ำ นำชีวี
เธอคนนี้ คือ ”แม่” ของเราเอง
วันเกิดเราเป็นดั่งวันสิ้นลมแม่
เจ็บปวดแท้ดั่งน้ำตาพาจะไหล
สองมือออบโอบอุ้มแกว่งเปล
น้ำนมเลี้ยงอุ้มชูให้เติบใหญ่มา
แม่เปรียบดั่งยารักษายามป่วยไข้
แม่เปรียบดั่งต้นไม้ใหญ่ร่มใบหนา
แม่เปรียบดั่งดวงตะวันส่องแสงมา
แม่เปรียบดั่งผ้าห่มหนาอบอุ่นกาย
เปรียบดั่งพระในบ้านชี้แนะลูก
สถิตย์ถูกอยู่กลางใจไม่ไปไหน
กตัญญูตอนนี้ยังไม่สายไป
ก่อนแม่ไซร้หลับตาไปไม่ลืมเอย
แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง ไม่คิดลวงหลอกเราให้ช้ำจิต
แม่เองต้องผ่ายผอมยอมอุทิศ กว่าจะได้หนึ่งชีวิตคือตัวเรา
แล้วทำไมไม่คิดตอบแทนบ้าง ปล่อยให้แม่อ้างว้างแสนสุดเหงา
ทำอาหารรอไว้จะให้เรา แต่ตัวเราทิ้งแม่ไว้คนเดียว
ให้ของขวัญวันแม่นับแต่นี้ โดยทำดีต่อแม่ก่อนแก่เฒ่า
ให้ท่านได้ประจักษ์รักของเรา ดีกว่าเฝ้าทำบุญให้เมื่อวายชนม์
แม่รักฟูมฟักลูก ชี้ทางถูกช่วยปลูกฝัง
มือแม่มีพลัง หวังลูกเป็นเช่นคนดี
กอดใครไม่อุ่นเหมือน แม่ดุจเพื่อนเกลื่อนปรานี
ห่วงใยไร้ราคี มีแต่เฝ้าเนาอาทร
ลูกทุกข์แม่ปลุกปลอบ แม่ยังมอบคำสั่งสอน
หวังลูกสุขอมร พรของแม่แผ่เมตตา
“วันแม่" กลางแดนั้น ทุกทุกวันมั่นบูชา
กราบกรานมิ่งมารดา จ้าแจ่มซึ้งซึ่งพระคุณ
ยามที่แม่พร่ำวอนสั่งสอนลูก เรื่องผิดถูกลูกก็ว่าแม่จู้จี้
ต่อเมื่อลูกเติบใหญ่จึงได้ดี เพราะคำที่แม่พูดไว้ไม่ผิดคำ
เมื่อยังเด็กลูกไม่เห็นคุณค่าแม่ เป็นบาปแท้ที่ลูกเถียงแม่เช้าค่ำ
ลูกกระทำความผิดนี้ประจำ ขอกล่าวคำขอโทษโปรดอภัย
